Piercing, Ryu Murakami

Kawashima ma żonę, małą córkę, pracę i mieszkanie. Żyje w zwykłym rytmie, między pracą, opieką nad dzieckiem i codziennymi obowiązkami. W ten porządek wdziera się jednak impuls, nad którym nie potrafi zapanować — nieodparta chęć dźgnięcia śpiącej córeczki szpikulcem do lodu. Źródło tego impulsu tkwi w dzieciństwie Kawashimy — przez lata brutalnie maltretowanego przez własną matkę.

Aby ochronić córkę, Kawashima obmyśla chłodny plan. Wynajmie pokój w hotelu, zamówi prostytutkę, odurzy ją i zabije tym samym narzędziem. Chce wynieść tę przemoc poza dom i skierować ją na kogoś całkowicie obcego. Wierzy, że jeśli raz da jej ujście gdzie indziej, przestanie wracać nocami myśl o skrzywdzeniu córki.

Plan Kawashimy wymaga anonimowego ciała. Kobieta ma pojawić się w hotelu, wejść w przygotowaną wcześniej sytuację i przyjąć na siebie przemoc, którą bohater chce odsunąć od własnej córki. W jego wyobraźni wszystko jest już uporządkowane: pokój, narzędzia, kolejność działań, możliwe reakcje, sposób wyjścia. Zbrodnia została zaplanowana niemal jak czynność techniczna.

Piercing
NICOLAS PESCE / SUNDANCE 2018/

Plan zaczyna się rozpadać, gdy Chiaki, kobieta przysłana przez agencję, zamyka się w hotelowej łazience. W napadzie paniki wbija sobie igłę w uda. W jednej chwili przestaje być anonimową kobietą wynajętą na wieczór.

Kawashima widzi przed sobą kogoś, kto również niesie w sobie przemoc i ból. Ciało, które miało jedynie odegrać rolę w jego planie, zaczyna opowiadać własną historię.

Od tego momentu Kawashima traci kontrolę nad sytuacją. Chiaki nie mieści się w roli, którą dla niej przygotował. Jej lęk, rozchwianie i własna bolesna historia wprowadzają do jego precyzyjnego planu coś, czego nie dało się wcześniej przewidzieć: drugiego człowieka

AWERS I REWERS

Kawashima projektuje swoją wewnętrzną agresję i ból na zewnątrz – chce zadawać ból, by przejąć kontrolę nad rzeczywistością i nie czuć się znów bezbronnym dzieckiem.

Chiaki kieruje tę agresję do wewnątrz – poprzez samookaleczenie i sado-masochistyczne relacje próbuje udowodnić sobie, że wciąż żyje, fizycznym bólem zagłuszając ból psychiczny.

Spotkanie w pokoju hotelowym przestaje być próbą morderstwa, a staje się głęboko duszną, intymną i przerażającą komunią dwojga straumatyzowanych ludzi. Zamiast aktu przemocy dochodzi do makabrycznego rozpoznania – oboje widzą w sobie ofiary stworzone przez ten sam system przemocy domowej.

Podobnie jak Kawashima, Chiaki przynosi do hotelu własną historię z dzieciństwa. Była ofiarą molestowania, przemocy oraz emocjonalnego porzucenia przez rodziców. Oboje znają więc ten sam rodzaj bezbronności.

PIERCING

Przekłucie nie jest ozdobą ani młodzieżowym znakiem odrębności. Jest małą, kontrolowaną raną, śladem po krzywdzie zamienionym w rytuał.

W jednym hotelowym pokoju spotykają się dwie historie przemocy. Kawashima chce przebić cudze ciało. Chiaki już wcześniej nauczyła się obracać ból przeciwko własnemu. Murakami tworzy hipersytuację: przemoc zagęszcza się między nimi, podwaja i wychodzi poza ich osobiste historie. Zaczyna oskarżać świat, który najpierw pozwala takim zranieniom powstać, a potem udaje, że potrafi je nazwać, naprawić albo ukarać.

Tytułowy piercing staje się więc miejscem, w którym wnętrze wychodzi na powierzchnię. To, czego nie da się wypowiedzieć ani przepracować, zostaje zapisane bezpośrednio w ciele. Rana staje się opowieścią o przeszłości, która nadal domaga się miejsca w teraźniejszości.

Powieść doczekała się amerykańskiej ekranizacji w reżyserii Nicolasa Pesce’a, z Christopherem Abbottem i Mią Wasikowską w rolach głównych, pokazaną premierowo na Sundance w 2018 roku.