Dwoje ludzi, którzy noszą w sobie tę samą przemoc, ale każde kieruje ją w inną stronę.

Dwoje samotnych ludzi i błękitny dom istniejący jednocześnie jako miejsce i wyobrażenie.

Duża część życia społecznego polega na odgrywaniu norm, których nie wymyśliliśmy.

Miasto działa jak system połączeń bez centrum: wszystko się styka, nic się naprawdę nie scala.